Sociaal-Ecologisch-Mystiek Verhaal

Mijn achtergrond: Een Oost Europese Limburger

De natuur is al sinds mijn kindertijd een bron van kracht en hulp. Ik ben opgegroeid in Eisden-tuinwijk (Maasmechelen), een mijndorp te Limburg. De achterkant van onze woning paalde aan tegen het mijnterrein van waaruit de bossen en het heidelandschap zich kilometers uitstrekte. Het was evident om veel tijd door te brengen in de natuur. Momenteel leef ik in Oost-Vlaanderen en heb ik mij kunnen aarden in het mooie heuvellandschap van de Vlaamse Ardennen. Tegelijk blijft een deel van mezelf verbonden aan de bossen van Limburg en mijn multiculturele achtergrond.

Mijn interesse in therapie en sociaal-ecologische thema’s heeft zowel een persoonlijke als contextuele historische ontstaansgrond: Ik ben de zoon ben van een Hongaarse immigrant die na de opstand tegen het communisme in 1956 naar België vluchtte. Hij werd verwelkomd door de Belgische staat om als mijnwerker tewerkgesteld te worden.

Onze huisvesting situeerde zich in een artificiële wijk die sinds het begin van de 20ste eeuw gecreëerd werd naar een Engels sociaal huisvestingsmodel voor arbeiders. Als kind heb ik de klappen van de zweep gevoeld die kenmerkend is voor mensen die opgroeien in een multiculturele wijk en te maken krijgen met sociaal onrecht. Het sociaal en ecologisch verhaal gaan hand en hand. Allereerst heeft  het typerende heidelandschap plaats moeten ruimen voor een artificiële tuinwijk en mijnbouw. Dat kolen één van de meest vervuilende energiebronnen is, behoeft hier geen betoog meer. Dit in combinatie met de erbarmelijke omstandigheden waarin mijnwerkers vertoefden, met nefaste gevolgen voor hun gezondheid. Na de sluiting van de mijnen in Limburg omwille van globalisatie, ontstond er een economisch-sociale ramp voor de vele gezinnen. Mijn familie werd getroffen door dit bovenstaand verhaal waardoor ik als persoon gevormd werd.

 


De natuur en mystieke ervaringen.

Natuurbeleving, rituelen en extatisch-mystieke ervaringen hebben doorheen dit proces altijd een belangrijke rol gespeeld. Als kind, tiener en adolescent heb ik drie methoden toegepast om de situatie waarin ik vertoefde te kunnen dragen. Ik noem dit mijn Authentic Coping Strategy of zo je wil, mijn persoonlijk recept voor herstel en groei:

 

 

  • Natuur verbindng

    Ik vertoefde zeer veel tijd in de natuur en voelde me er nooit alleen. Ik had compagnie van mijn trouwe viervoeter de hond maar ook de bomen, planten, de stenen, de insektenwereld, de meren, de rivier (de Maas), de vos, het hert, de kikkervisjes, de vogels …. ze waren allemaal mijn vrienden en bondgenoten. Het aanwezig zijn in de natuur bracht mij tot diepe meditaties en trance-ervaringen waarbij ik in contact trad met andere lagen van de natuur die we op het eerste ogenblik niet waarnemen. Door je zintuiglijk gewaarzijn te verscherpen, ervaar je jezelf en je omgeving op een dieper niveau. Dit vertaalde zich in mijn beleving ook via contact met archetypische lagen, we kennen ze uit onze literatuur, sprookjes en mythen, maar uiteraard ervaarde ik dit in mijn beleving op een heel persoonlijke manier. In deze verwijs ik niet naar zweverige new age ervaringen maar naar een authentiek contact, heel eenvoudig en fysiek.

  • Ritueel

    In de natuur begon ik spontaan rituelen uit te voeren, geraakte ik in extase, trad ik uit mijn normaal waakbewustzijn, geraakte ik in vervoering (enthousiasmos) van natuurkrachten en archetypen. Ik spreek nu niet enkel over een kinderlijk fantasiespel maar over waarachtige ervaringen. Hierbij kwam dat ik ook graag naar de kerk ging, ik was misdienaar. Heel de Liturgische Riten rond Christus en Maria verbond me met oudere krachtbronnen, zonder dat ik het op dat moment doorhad. Voor mij had dit niets met dogma of religie te maken maar met een levende ervaring met het ritueel dat verschuivingen creëerde in mijn bewustzijn hetgeen mij kracht gaf en een heldere blik.

  • Extase en Dans

    Extatische belevingen waren voor mij manieren om stress en pijnlijke ervaringen van mij af te schudden, maar meer nog om mijn bewustzijn te verbreden. Ik kon bvb. uren dansen, thuis, in het bos, op parties, met of zonder drugs …. al die ervaringen hebben me in contact gebracht met zowel de gevaarlijkere manieren van extase (via drugs in de niet-juiste context) én de positieve kracht ervan. Naast dans, natuurbeleving en ritueel zijn seksueel-sensueel-tantrische ervaringen deuren geweest naar extase, té veel om hier neer te schrijven.


Therapie en mystieke extase.

Na mijn adolescentie ben ik mijn persoonlijke ervaringen gaan toetsen aan de buitenwereld, met andere mensen en zo kwam ik uiteindelijk terecht bij natuurritualiteit, de Hagedessagroep waar ik jarenlang deel van uitmaakte, sjamaanse methoden (zowel traditioneel Europese vormen als de hedendaagse vormen) en tantra.

Psychotherapie heeft ervoor gezorgd dat ik diepgaande pijnpunten een plaats kon geven, dat ik mijn verhaal zowel intrapsychisch (binnenwereld) als interpsychisch (relaties, systemisch) leerde plaatsen, kon verwerken, verschuivingen in kon aanbrengen. Ondanks de kracht ervan kan ik waarachtig herstel en aha-erlebnissen enkel toeschrijven aan mijn authentieke persoonlijke ervaringen met mijn bondgenootschappen uit de natuur & het universele. Door dit achteraf te doorgronden via literatuur en er over te praten met mensen die soortgelijke ervaringen hadden, kwam ik te weten dat dit ‘Mystieke ervaringen’ zijn. Die zijn nergens te koop, via geen enkele workshop of training (en ik heb er veel gedaan), bij geen enkele therapeut verkrijgbaar. Als therapeut, genezer of workshopfaciliteerder geef je enkel krachtige impulsen, maar WARE verandering en mystieke ervaringen ontstaan enkel als het leven en het natuurlijk of organisch proces het toelaat ….

Natuur mystiek versus Natuur regressie

Doorheen mijn ervaringsgericht pad leerde ik dat er een verschil bestaat tussen regressieve vormen van ‘terug naar de natuur’ en ware ‘natuurmystiek’. Het verschil is dat de eerste vorm te maken heeft met nostalgie, met een poging om terug te keren naar de moederborst. Zo zie je binnen veel ‘spirituele’ of beter ‘New Age’ kringen allerlei vormen van ritualiteit opduiken, hetzij uit onze Europese traditie, hetzij overgenomen uit andere tradities. Vaak zijn het eerder samenraapsels uit verscheidene tradities. Op zich heb ik daar niets op tegen, ik werk zelf met pré moderne visies en methoden uit wijsheidsculturen. De illusie in deze is echter dat dit binnen hedendaagse spirituele en New Age kringen aanschouwd wordt als een einddoel en vaak vervalt in een nieuwe dogma, terwijl dit in wezen meer het her-verbinden met verloren gegane delen is. Zo kunnen ook ‘innerlijk kind’ therapievormen of ‘lichaamsgebaseerde methoden’ je helpen om verloren inhouden terug te herstellen, maar het is geen eindpunt. Als je erin blijft ‘hangen’ dan spreken we eerder over regressie dan over groei of evolutie.

Werkelijke natuurmystiek heeft eerder te maken met dat je eerst ‘passieve’ aha erlebnissen of extatische ervaringen opdoet, flitsen die je beroeren, je compleet uit je ‘ego’ structuur wegblazen, zonder dat je psychotisch bent. Vervolgens betreed je het pad van ‘actieve’ mystiek waarbij je op zoek gaat naar een levenswijze waarbij éénwording met de natuur en het universele (of hoe je het ook maar wil noemen) een deel wordt van je levenswandel. Het heeft niets te maken met regressie of nostalgie naar een oude oermoeder (de moederborst of baarmoeder) maar eerder met het in contact treden met de ‘Natuur’ an sich, … het is dan ‘Universeel’, ze draagt zowel de oermoeder als ‘het Universele’ in zich.

Natuur ritualiteit en het werken met methoden uit traditionele en/of hedendaagse inheemse culturen is slechts één deeltje van het verhaal, het heeft te maken met nostalgie en herintegratie van verloren delen. Ik zou dat dus blijven toepassen, … als je mijn huis ziet, dan begrijp je meteen wat ik bedoel :-) ik houd van oude Godinnebeeldjes, tribal art, … ik doe graag natuur rituelen, … maar natuurmystiek is iets anders, …. dat is een persoonlijke weg en heeft niets met nostalgie te maken maar met ‘Zijn’.

Ik heb via natuurmystiek geleerd dat onze persoonlijkheid een verbinding blijft behouden met onze natuurlijke zijnsgrond én het universele en dat authenticiteit veel te maken heeft met thuiskomen in je natuurlijk-universeel wezen. Hiervoor dien je niets te overstijgen, zoals we dat meekrijgen via talrijke godsdienstige en andere spirituele dualistische strekkingen. De natuur = spiritueel, ze hoeft niet overstegen te worden via allerlei vreemde technieken. Tegelijk hoeft ze ook niet verheerlijkt te worden, … ze is gewoon, net zoals wijzelf gewoon ‘zijn’.

We maken deel uit van een levend systeem, een intelligentie, we leven in een voortdurende cyclische uitwisseling met de aarde en het universele. De lucht die ik inadem, het voedsel dat ik tot me neem, het water dat doorheen mijn lichaam stroomt en iedere dag weer opnieuw in de kringloop terecht komt, … we maken deel uit van dit geheel.

Een Mystieke zijnshouding is niet identiek aan passiviteit, zoals je dat vaak terug ziet, … integendeel, via je mystieke ervaring zie je dat ‘pijn en lijden’ ook een deel is van ons bestaan. Tegelijk zie je ook dat het levend netwerk naar een evenwicht streeft en je ziet wat jou klein, ego-loos, aandeeltje kan zijn binnen dit proces. Je verbindt jezelf met het ‘bredere veld’ en je wordt dit veld, het beweegt zich via jou daden en handelingen. Het is mijn doel en engagement om mezelf in te zetten voor het behoud van deze wonderbaarlijke planeet en mee bij te dragen aan een wereld in transitie, van een industriële groeimaatschappij naar een duurzame en levens ondersteunende  samenleving.

Naar personalia