Poezie
Patti Smith
People have the power
The Boy The Beast and The Butterfly
Sleep of the dodo
Poem about Arthur Rimbaud
Holy
A Reading of Virginia Woolf
A Reading of William Blake
William Blake
TO SPRING
THOU with dewy locks, who lookest down
Through the clear windows of the morning, turn
Thine angel eyes upon our western isle,
Which in full choir hails thy approach, O Spring!
The hills tell one another, and the listening
Valleys hear; all our longing eyes are turn’d
Up to thy bright pavilions: issue forth
And let thy holy feet visit our clime!
Come o’er the eastern hills, and let our winds
Kiss thy perfumèd garments; let us taste
Thy morn and evening breath; scatter thy pearls
Upon our lovesick land that mourns for thee.
O deck her forth with thy fair fingers; pour
Thy soft kisses on her bosom; and put
Thy golden crown upon her languish’d head,
Whose modest tresses are bound up for thee.
Arthur Rimboud
De raven
Mijn Heer, als de weiden verkillen,
Als in de verslagen gehuchten
De angelusklanken verstillen…
In ‘t land zonder bloemen of vruchten
Laat hoog uit de hemelen vallen
De heerlijkste raven van alle.
Vreemd leger van krassende dieren,
Met nesten waar stormen in ruisen,
Vlieg langs de vergeelde rivieren,
De wegen met aloude kruisen
Het water in kuilen en grachten,
Verspreid u, verzamel uw krachten!
Bij duizenden in Franse velden,
Waar doden van eergister dromen,
Wiek rond om het ‘s winters te melden
Aan allen die langs zullen komen!
Wees onze vermanende bode,
O sombere vogel der doden!
Maar, engelen, laat in de kronen
Van eiken verstild in de avond,
De mussen van mei blijven wonen
Voor wie, in het bosgras begraven,
Waaruit ze zich niet meer bevrijden,
De heilloze nederlaag lijden.
Rainer Maria Rilke
Be ahead of all parting, Part Two, Sonnet XIII
Be ahead of all parting, as if it had already happened.
like winter, which even now is passing.
For beneath the winter is a winter so endless
that to survive it at all is a triumph of the heart.
Be forever dead in Eurydice, and climb back singing.
Climb praying as you return to connection.
Here among the disappearing, in the realm of the transient,
be a ringing glass that shatters as it rings.
Be. And, at the same time, know what it is not to be.
The non-being inside you allows you to vibrate
in full resonance with your world. Use it for once.
To all that has run its course, and to the vast unsayable
numbers of beings abounding in Nature,
add yourself gladly, and cancel the cost.
De Panter
In de Jardin des Plantes, Parijs
Zijn blik is van ’t onafgebroken staren
naar tralies zo doodmoe dat hij niets ziet.
Wel duizend, een nooit eindigende schare,
en achter al die tralies geen verschiet.
De zachte tred van soepelsterke poten
die almaar, aldoor in de rondte gaat,
lijkt wel een dans, de cirkel wordt gesloten
waarin verdoofd een grote wilskracht staat.
Heel soms trekt nog de sluier voor de ogen
geluidloos op -. Dan kan een beeld erdoor
naar binnen, maar het hart blijft onbewogen -
in stilte gaat het beeld teloor.
HERFSTDAG
Heer, het is tijd. De zomer was groots.
Leg uw schaduw op de zonnewijzers
en maak in ‘t veld de winden tomeloos.
Beveel de laatste vruchten vol te zijn;
geef hun nog twee zuidelijker dagen,
dring op hun voltooiing aan en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn.
Wie nu geen huis heeft, bouwt er geen meer.
Wie nu alleen is, zal het lang nog blijven,
zal waken, lezen, lange brieven schrijven
en rusteloos in lanen gaan, heen en weer,
als winden bladeren voorwaarts drijven.
VOLKSLIEDJE
Het ontroert me zo
het Boheemse wijsje;
sluipt het binnen, steelsgewijze,
dan wordt het hart zo loom.
Als een kind zacht zit te zingen
bij het wieden in het veld,
hoor je ‘t in je droom weerklinken
als de slaap je heeft geveld.
Hoe ver je ook gaat dwalen,
ver van je land vandaan,
het blijft zich steeds in je herhalen
al zijn er jaren heengegaan.
Oscar Wilde
LA FUITE DE LA LUNE
O outer senses there is peace,
A dreamy peace on either hand,
Deep silence in the shadowy land,
Deep silence where the shadows cease.
Save for a cry that echoes shrill
From some lone bird disconsolate;
A corncrake calling to its mate;
The answer from the misty hill.
And suddenly the moon withdraws
Her sickle from the lightening skies,
And to her sombre cavern flies,
Wrapped in a veil of yellow gauze.
Allen Ginsberg
An Eastern Ballad
I speak of love that comes to mind:
The moon is faithful, although blind;
She moves in thought she cannot speak.
Perfect care has made her bleak.
I never dreamed the sea so deep,
The earth so dark; so long my sleep,
I have become another child.
I wake to see the world go wild.
Song
The weight of the world
is love.
Under the burden
of solitude,
under the burden
of dissatisfaction
the weight,
the weight we carry
is love.
Who can deny?
In dreams
it touches
the body,
in thought
constructs
a miracle,
in imagination
anguishes
till born
in human
looks out of the heart
burning with purity
for the burden of life
is love,
but we carry the weight
wearily,
and so must rest
in the arms of love
at last,
must rest in the arms
of love.
No rest
without love,
no sleep
without dreams
of love
be mad or chill
obsessed with angels
or machines,
the final wish
is love
cannot be bitter,
cannot deny,
cannot withhold
if denied:
the weight is too heavy
must give
for no return
as thought
is given
in solitude
in all the excellence
of its excess.
The warm bodies
shine together
in the darkness,
the hand moves
to the center
of the flesh,
the skin trembles
in happiness
and the soul comes
joyful to the eye
yes, yes,
that’s what
I wanted,
I always wanted,
I always wanted,
to return
to the body
where I was born.
Howl
Deel uit dit gedicht uit gelijknamige Film
over Allen Ginsberg Howl - Moloch
John O’Donohue
IN PRAISE OF EARTH
Let us bless
The imagination of the Earth,
That knew early the patience
To harness the mind of time,
Waited for the seas to warm,
Ready to welcome the emergence
Of things dreaming of voyaging
Among the stillness of land.
And how light knew to nurse
The growth until the face of the Earth
Brightened beneath a vision of color.
When the ages of ice came
And sealed the Earth inside
An endless coma of cold,
The heart of the Earth held hope,
Storing fragments of memory,
Ready for the return of the sun.
Let us thank the Earth
That offers ground for home
And holds our feet firm
To walk in space open
To infinite galaxies.
Let us salute the silence
And certainty of mountains:
Their sublime stillness,
Their dream-filled hearts.
The wonder of a garden
Trusting the first warmth of spring
Until its black infinity of cells
Becomes charged with dream;
Then the silent, slow nurture
Of the seed’s self, coaxing it
To trust the act of death.
The humility of the Earth
That transfigures all
That has fallen
Of outlived growth.
The kindness of the Earth,
Opening to receive
Our worn forms
Into the final stillness.
Let us ask forgiveness of the Earth
For all our sins against her:
For our violence and poisonings
Of her beauty.
Let us remember within us
The ancient clay,
Holding the memory of seasons,
The passion of the wind,
The fluency of water,
The warmth of fire,
The quiver-touch of the sun
And shadowed sureness of the moon.
That we may awaken,
To live to the full
The dream of the Earth
Who chose us to emerge
And incarnate its hidden night
In mind, spirit, and light.
Guido Gezelle
WEET GIJ
“Numquid nosti semitas nubium?”
Weet gij waar de wind geboren,
waar de dauw geboren wordt?
Weet gij kunstig op te sporen
wat hierbij, hierboven is?
Weet gij wat de sterren zijn, en
wat de zon, de mane? Wat
in de bergen, in de mijnen
ligt, en in de zee bevat?
Weet gij iets klaar uit te leggen
van al ‘t geen me u vragen kan?Antwoordt dan en wilt mij zeggen:
Dichten… wat is dichten dan?
Toon Hermans
Een eik is een eik
Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken
Versjesboek – Deel 1
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zullen ze stilstaan, de rivieren
En de vogels en de dieren
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou het strand de zee verlaten
Ze hebben niets meer te bepraten
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou de maan niet langer lichten
Geen dichter zou meer dichten
Als de liefde niet bestond
Nergens zouden bloemen staan
En de aarde zou verkleuren
Overal gesloten deuren
En de klok zou niet meer slaan
Als de liefde niet bestond
Dan was de hele vrijerij bedorven
De wereld was gauw uitgestoven
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou de zon niet langer stralen
De wind zou niet meer ademhalen
Als de liefde niet bestond
Geen appel zou meer rijpen
Zoals eens in het paradijs
Als wij elkaar niet meer begrijpen
Dan is de wereld koud als ijs
Ik zou sterven van de kou
En m’n adem zou bevriezen
Als ik je liefde zou verliezen
Er is geen liefde zonder jou
