'Het Voorouderveld’

 

Als therapeut en sjamanistisch beoefenaar is het voor mij reeds vlug duidelijk geworden dat onze voorouders tijdens ons leven steeds dichtbij ons staan. Ze fluisteren tot ons via onze eigen aspiraties, doorheen onze verlangens, doorheen onze pijn en verdriet en ons gedrag. Binnen zowel de context van de therapeutische als de sjamanistische sessies kom je de voorouders dus altijd tegen, dat kan soms bewust zijn maar meestal is dat eerder impliciet of onbewust.

Een therapeutische stroming die zich veel bezig houdt met dit thema is de contextuele benadering. In grote lijnen gaat de basisvisie ervan uit dat relaties een belangrijke en bindende factor zijn in het leven en dat relaties intergenerationeel bekeken dienen te worden. We erven niet enkel biologisch van alles maar ook levensthema’s, familieverhalen, culturele gegevenheden, historische gebeurtenissen, …
Van belang is uiteindelijk wat je met deze erfenis doet. Bepaalde facetten ervan verrijken je leven, andere zorgen voor ballast. Onrechtvaardige levenssituaties beïnvloeden onvermijdelijk ons denken, voelen en handelen. Het is daarom ook een kunst om de positieve aspecten of de levenskracht uit onze voorouderlijn te her-ontdekken. De weg daarnaartoe gaat vaak gepaart met het durven zien van de pijn die ook aanwezig is en om een plek vraagt, die een stem wil krijgen.

Daan Van Kampenhout is een sjamanistisch beoefenaar die de laatste jaren meer werkt met wat hij noemt Systemic Ritual hetgeen een mengvorm is van familieopstellingen en sjamanistisch werk. Aangezien voorouders een belangrijk onderdeel uitmaken van het sjamanisme, krijgt dit een zeer belangrijke plek binnen zijn opstellingsgebeuren. Wat er tot uiting komt in het veld van een opstelling is dat mensen met elkaar verbonden zijn en behoren tot bepaalde groepen. Een groep heb je vanaf dat je eenzelfde achtergrond deelt met een ander zoals Christenen, Islamieten, vluchtelingen, oorlogsslachtoffers, homoseksuelen, Joden, feministen, Europeanen, communisten, kapitalisten …
Ook onze voorouders behoorden, doordat ze gemeenschapelijke ervaringen deelden, tot bepaalde groepen en deze blijven na de dood bestaan. In het voorouderveld leeft er een erfenis uit historische feiten die vaak nog om aandacht vraagt. Het is ook zo dat veel generaties die bepaalde ervaringen meegemaakt hebben zoals een oorlogssituatie, daar tijdens hun leven niet vanuit een emotionele of verwerkende lading over kunnen spreken, enkel de feiten worden dan benoemd. Wanneer huidige generaties in een opstelling staan, kan er uitgesproken en ervaren worden wat nog aanwezig is in het voorouderveld. Als mensen bidden, zingen, huilen en doorvoelen wat bij voorouders toen nog geen plek kon krijgen, dan kan er heling ontstaan, zowel voor de voorouders als voor de huidige en de komende generaties.

Mijn vader is in 1956 als politiek vluchteling uit Hongarije naar België gekomen en heeft hier een heel leven uitgebouwd. Wij hebben nooit de Hongaarse taal geleerd want hij vond dat we ons moesten aanpassen aan de Belgische maatschappij en gewoonten. Zelf sprak hij bijna nooit over zijn traumatische ervaringen en als hij dat al deed dan was dat vanuit feiten die dan zelfs niet al te duidelijk waren.
Ik heb in mijn leven zeer lang gekampt met het niet aanwezig kunnen zijn op een plek, me thuis kunnen voelen en welkom zijn. Vaak kon ik uitbarstingen van woede krijgen als ik me niet gezien of gehoord voelde of als ik me onrechtmatig behandeld voelde. Daarbij kon ik ook zeer hard zijn voor mezelf en anderen en de maatstaf zeer hoog leggen. Al die thema’s zijn niet zo vreemd als je beseft dat mijn vader en zijn voorouders in een hard communistisch regime leefden waarin onrecht, verraad en overleven schering en inslag waren. Wanneer je leven van je wordt afgenomen, als je je religie niet meer mag beleven, als er een constante druk van controle boven je hoofd hangt, dan is het niet verwonderlijk dat dit zich uit in hardheid en woede uitbarsingen uit onmacht. Ik geef dit mee om aan te tonen hoe je eigen thema’s en emoties vaak weerspiegelingen zijn van je ouders en voorouders. Doorheen de jaren heb ik via zowel individuele therapiesessie, sjamanistisc methoden en opstellingswerk kunnen leren dat veel zaken een stem en een plek dienen te krijgen.

Op dit moment weet ik dat ik verbonden ben met een voorouderlijke lijn die altijd aanwezig is in mijn leven en werk. Metaforisch gezien word je als het ware gevoelig voor hun stem en aanwezigheid. Zonder daar apatisch over te doen kan je gerust stellen dat deze voorouderlijke erfenis zowel aangenaam als onaangenaam kan zijn. Ik heb geleerd dat je d.m.v. rituelen, gebed, gezangen, dans, opstellingen, gesprekken, … uiting kunt geven aan de gezamelijke stem van de voorouders en jezelf. Het wonderbaarlijke is dat je samen verder gaat en hun kracht, aanwezigheid en zegening kunt aannemen als cadeau voor je contact. Een erfenis houdt namelijk in dat je zowel genetisch als psychologisch ook de positieve aspecten in je draagt!

Dankbaarheid tonen voor het leven is hierbij een belangrijke factor en het besef dat zij via mij verder leven geeft me de drang om hun dromen en aspiraties over hun toekomst, die ik nu ben, verder uit te dragen in mijn levensloop.

© David Jelinek, 2008

lees ook het artikel 'Sjamanistische Erfenis' >

lees ook het artikel 'Hedendaags Sjamanisme' >

Persoonlijke ervaring kun je opdoen via workshops>