Midwinterviering
Tijdens de Midwinternacht van het jaar gebeurt er iets opmerkelijks: de aarde kantelt zich om haar as en keert haar gelaat terug tot de zon met als gevolg dat de dagen weer langzaam zullen lengen.Tijdens deze periode van het jaar is de nacht het langst, de duisternis zeer diep en de kracht van onze voorouders nabij. Op het levenswiel ligt midwinter in het noorden hetgeen staat voor het materieloze, het universele, de voorouderziel. Dat is de plek waar je naartoe gaat na de dood en waaruit alles weer opnieuw geboren wordt in het voorjaar.
Het contact met deze duisternis en de geboorte van het nieuwe licht gaf aanleiding tot veel uitdrukkingsvormen zoals de 'dood en wedergeboorte cultus' uit voorouderlijke tijden. Zowel de duisternis als de lichtimpuls zijn spirits op zich, leraars die je tot je essentie brengen.
Ook 
in je eigen diepste kern wordt er iets nieuws geboren, een zielevonk in de baarmoeder van je eigen onbekende innerlijke duisternis.
Tijdens de Midwinterviering worden symbolen en rituele handelingen gebruikt die dit thema verzinnebeelden. De Maretak voor het eeuwige leven, de Eik voor de groeikrachten, de Hulst voor de afbrekende krachten.
We reizen naar onze eigen innerlijke duisternis en vragen onze ziele-essentie om samen met de geboorte van het nieuwe licht te herreizen en te stralen in ons leven. We ontvangen een visie over ons leven en de toekomst vanuit informatie die onze ziel meebrengt uit voorouderlijke levenswijsheid.
Aan bod zullen komen
• |
Mythen en verhalen over midwinter en schepping. |
• |
De innerlijke reis naar je ziele-essentie |
• |
Het rituele vuur / Verbranding van het Joeleblok (Eik) / zegening met de maretak, .... |
|
